Psoríase

Este é un guest post de Marcilene Forechi

En canto á homeopatía, tamén xa oín moitos eloxios ao tratamento, pero no meu caso foi un desastre. Comecei a tomar as pingas e en dúas semanas non había un só lugar do meu corpo que non estivese cuberto de placas. Iso foi hai uns 15 anos. Tiven que sacar licenza do traballo, fun parar no analista e, por suposto, volvín para o médico alopata. O médico homeopata me dixo na época que eu debería ter insistiu que o resultado ía aparecer, pero eu descompensei totalmente ...

Xa usei methotrexate, un medicamento a base de sulfa, que case me custou unha parada cardíaca (só souben que era alérxica despois de tomar o remedio), un tratamento a base de algas ... (ai, ai)

Tamén xa fixen o tratamento con meladinine e raios UVA (PUVA) ... Este é un tratamento que dá gran resultado no curtíssimo prazo, somen todas as placas e non queda unha mancha ... pero é moi agresivo, sen falar con risco de cancro de pel no longo prazo. A primeira vez, fixen queimaduras nos pés (que son moi finos) e quedei sen andar por unha semana ...

Non sei o teu caso, pero no meu existe un historial familiar: a miña avoa paterna e meu pai tiñan a enfermidade. En fin, aprendín a convivir coa psoríase e estou máis tranquila. Non teño máis moita disposición para tratar de tratamentos alternativos se ten algún risco ...

Este é un guest post de Marcilene Forechi

No artigo de hoxe volveremos a abordar o polémico tema da urinoterapia, tentando de novo obter corroborações á teoría que avoga unha posible cura da psoríase través deste método. O debate foi iniciado por un comentario deixado polo lector Daniel Martins ao artigo cura a psoríase estará nos Azores? que deu orixe ao artigo Amaroli (Urinoterapia) cura psoríase? , un dos máis lidos e discutidos neste noso espazo.
Para quen nunca escoitou falar do termo, a Amaroli (Urinoterapia) é un método terapéutico alternativo que consiste na inxestión da propia urina do paciente.
Hoxe, o importante é relanzada polo comentario de Cris Landell ao artigo devandito.
Grazas Cris pola participación, de extrema importancia para relanzar un debate que se espera, de novo, concorrido. Aquí está o teu comentario:

Intento curar a psoríase con algúns tratos, pero creo que foi o último (urinoterapia ou amaroli) a causa da cura mesmo. Hai 7 anos tiven psoríase leve, conseguía convivir coa enfermidade, ir a praia, usar saia e seguía un tratamento con pomada a base de corticoide (propiosol). Porén, un ano tiven unha forte crise que quedei coa pel con uns 70% afectados. Quedei cunhas lesións feas, a miña pel escamava toda, coçava moito, cousa horrible. Procurei noutro Dermatoloxía e me receitou unha inxección chamada metotrexato (lexato), 0,5 ml 1 vez por semana, 4 doses, unha por semana. Pero antes de tomar tiven que facer varios exames para ver como estaba a saúde dos meus rins e fígado, pois os efectos secundarios son fortes. Tomei só dúas doses, resolver non rematar o tratamento con medo que o meu figado e riles quedasen comprometidos, sentín fortes enjôos e uns efectos secundarios horríveis.Senti que deu unha mellorada do 20% nas lesións, non crin moito. Entón resolvín apelar para as terapias alternativas: Fiz a cura do Lima, durante 20 días, o primeiro día espremer un Lima e tomar puro, segundo día 2 e así por diante ata dez limões, e despois decresce, 9, 8, ... é aconsellable tomar de canudinho para evitar a descalcificación dos dentes e non escovar os dentes na hora, esperar uns 30 minutos, así aconsellou a miña dentista. Despois diso, comecei a ler sobre a urinoterapia e resolvín probar, fixen durante uns quince días, toda mañá, a primeira inxección dispensaba e despois aparava cun vaso uns 100ml. Confeso que non foi fácil, pero faría calquera cousa para saír daquela situación. Xunto aínda usaba, ás veces, a pomada e hidratava con aceite mineral. E aos poucos fun notando mellora, despois fun noutro médico que me receitou capsulas ginkgo biloba e vitaminas B6, receitou psorex (Propionato de clobetasol) a mesma formula de pomada anterior, en algunhas lesións pero aínda teño a pomada, está case intacta, nin usei moito, só en algunhas lesións que aínda estaban vermellas. Tamén tomei xunto levedo de cervexa en capsulas.Faz 3 a 4 meses que eu digo que estou curada, só restaron algunhas manchas brancas que aos poucos están sumindo. Eu ata xa depilei miñas pernas con cera, cousa que non facía moito tempo. Sigo usando soamente o aceite mineral, despois do baño, co corpo aínda mollo, paso en todo corpo.Ah, durante todo tratamento "non tomei sol", pois sempre desconfiei que o sol prexudicaba máis cando estaba con lesións escamadas, agora sempre uso filtro solar cando tomo sol e aínda non estean exposta ao sol por moito tempo, pero creo que agora non vai ter problema. Tamén debo falar das sesións de limpeza de chacras que fiz nun centro espírita holístico. Resolvín informar todo, exactamente como sucedeu, é a pura verdade, porque sempre crin que ía me curar, mesmo cando ouvía que non tiña cura e aconteceu ... A miña saúde está gran! E eu tamén.

O estrés condiciona negativamente o xeito no que encaramos o noso día a día, habendo un claro aumento nos últimos anos do número de persoas que se queixan do problema. Fronte ás adversidades impostas por esta angustia, os nosos mecanismos de defensa pasan a actuar de forma inconstante, redundando consecuentemente nun aumento da probabilidade de contraer enfermidades ou amplificando un problema do cal xa padeza. A psoríase non é unha excepción en todo este sombrío contexto.
Esta introdución serve só de punto de partida a un artigo do web Psicosite que, tendo por base un estudo, aflora cuestións sobre a relación causa / efecto de estrés con psoríase. Aínda que xa uns anos, o seu contido é, entende-se, moi actual.

[...] Recentemente foi desenvolvido un cuestionario específico para medir os prexuízos físicos e mentais de pacientes con psoríase.
Os resultados obtidos no primeiro estudo con 150 pacientes en Inglaterra foron os seguintes. A psoríase como causa de estrés afecta máis as persoas que se preocupan o que os outros han pensar da súa aparencia. A gravidade ea longa duración non funcionan como agravantes do estrés.
As principais queixas presentadas eran relativas a estigmatización traída por enfermidade con consecuentes síntomas depresivos. Polo tanto o principal prexuízo restrínxese á esfera das relacións interpersoais. Ben pola crenza dos outros que a psoríase é unha enfermidade contaxiosa, tanto pola anticipación dos pacientes de seren excluídos socialmente pola súa enfermidade. [...]

Xa aquí fixemos referencia ao artigo Sol e tratamento gratuíto para pacientes con psoríase do sitio web da JASFarma . Todos sabemos que o sol fai ben á nosa enfermidade. En países con máis horas de sol ao ano, como Portugal, a prevalencia da psoriase tende a ser menos ampla, sobre todo se compararmos con países nórdicos como Suecia, Noruega, Dinamarca ou Finlandia. Neste último país ata hai políticas específicas dirixidas especificamente ao control da enfermidade. Algunhas destas importantes medidas abarcan o pago de desprazamentos e apoio nos gastos a enfermos, para que se poidan dirixir a lugares onde existan empresas recoñecidas e respetado no tratamento do problema de pel.

Paradoxalmente, por contraponto a esta idea que só países con moitas horas de luz solar ao ano acollidos a unha menor incidencia da enfermidade, atopamos os esquimós. Este pobo, que habitualmente habita nas rexións arredor do Círculo Polar Ártico, como o leste de Siberia, norte de Alaska e Canadá, ea Grenlandia, practicamente non é atinxido por enfermidade. Impresionante!

A psoríase é unha enfermidade de pel que pode alcanzar varios puntos do corpo. Xa falamos neste noso espazo de Psoríase do coiro cabeludo , xustamente das formas de psoriase máis comúns. Con todo, pese aínda que a súa maior incidencia, o seu tratamento é dificultado polo feito de moitas veces ser confundida con caspa.

Hoxe abordaremos outra manifestación moi común da psoriase no corpo: os cóbados e xeonllos. Nestas zonas do corpo, faise máis doado descortinar o problema de pel é de feito psoriase, a diferenza da manifestación da enfermidade no coiro cabeludo.
Nos cóbados e xeonllos aparecen placas espesas pero de tamaños distintos, moitas veces asemelladas con escamas brancas, que cobren o vermello da pel na zona da lesión.
Estudos indican que, en cerca de 70% dos casos de pacientes con psoríase, a enfermidade localízase nos cóbados e, en cerca de 50% dos casos, nos xeonllos.
Importa destacar que a psoríase non ten que ter exactamente os mesmos tratamentos nos distintos lugares do corpo. Cada caso é un caso.